In de oude kazerne vind je een memoriaal. Het brengt talloze mensen in herinnering die hier vol wanhoop en in grote angst verbleven en die later in onzegbare omstandigheden omkwamen. Voor de bezoekers is het een gelegenheid om de slachtoffers in stilte te herinneringen en te buigen voor hun gedachtenis. Bij de nabestaanden heeft deze plaats wel een heel bijzondere, intense betekenis. Ze is niet enkel de drager van een haast tastbare herinnering aan dramatische uren en dagen die het familielid doormaakte. Ze neemt ook de plaats in van het ontbrekende graf waarrond de familie en vrienden bijeenkomen om te rouwen en te vertoeven.

Centraal in de eerste kamer staan drie foto's: een jong Joods paar dat discreet geluk uitstraalt, een jonge zigeunervrouw die ons met intense blik aankijkt, en vier kleine Joodse kinderen die bijgezind poseren. Op dit gelijkvloers staan sobere, tedere voorwerpen centraal, de laatste sporen van een abrupt onderbroken bestaan. Een zakdoekje, een wanhopig briefje vanuit de kazerne of vanop de vertrekkende trein, een marionet gemaakt door een toneelregisseur die maanden in de Dossinkazerne doorbracht om dan te worden weggevoerd en omgebracht. Aan elk van de voorwerpen hangt een tragisch verhaal vast. In de middenkamer staat het monument '15 augustus 1942. Lange Kievitstraat Antwerpen.' van Philippe Aguirre y Otegui.

 

SPOREN

BEKIJK OOK